De berg had een muis gebaard...

Hoewel ik in paniek was omdat er een gedeelte van de pagina van de Camera Obscura kwijt was, kwam ik er al snel achter dat 'de berg een muis gebaard had'. Het bleek niet het kleine knaagdier te zijn, dat de lens van mijn Camera had vertroebeld, want in het schijnsel van de vlammende openhaard zat, in de daarnaast staande mand met kleine dennenappels, de anonymus in libro non edito. De kleine gedienstige huisgeest met rode puntmuts, waar zelfs volwassenen in geloven wanneer hen iets onwaarachtigs is overkomen.



Zijn verschijning splijt de Nederlandse bevolking in godvruchtigen met geloof in de legenden van martelaren en andere heiligen, hetgeen tot uitdrukking werd gebracht in het randschrift van de toenmalige Hollandse munt, en nuchteren die een anti-autoritaire maatschappij voorstaan onder het bekende motto: dat hebben de kaboutertjes gedaan. Hoewel beide van een zeer twijfelachtige waarheid getuigen, vallen zij onder het Hollandse zinnebeeld van de klimmende, uitkomende getongde leeuw, die naar gelang prestatie zijn onderdanen in orden van gouden, zilveren of bronzen burgers verdeelt.
Toen ik wat beter keek, zag ik dat tussen zijn riem een klein stukje papier stak... de laatste snipper van mijn bladzijde uit de Camera!



'Een beestenspel! Weet gij wat het is? 'Een verzameling', zegt gij 'van voorwerpen van natuurlijke geschiedenis, even belangrijk voor de dierkundige...'
'Als voor de beestenvrind, wilt gij zeggen?'
'Neen, als ieder mens, die er belang in stelt, zijn medeschepselen op dit wijde wereldrond te kennen.' ... Maar hier, in deze enge, bekrompen hokken, achter die dikke tralies, in die slaafse weerloze, gedrukte, angstige houding, o! Een beestenspel is een gevangenis een oude mannenhuis een klooster vol uitgeteerde bedelmonniken; een hospitaal is het, een Betlam voor stompzinnigen....

Het was de laatste zoekgeraakte snipper. De bladzijden uit de Camera Obscura waren weer compleet, de lens gepoetst. Behendig klom hij uit de mand, zijn valiesje achterlatend tussen de dennenappels. Met een vooruitgestoken handje zei hij: 'Nisse, ik heet Nisse. Aangenaam kennis met u te maken!'

Euphorbia lathyris

Het wit giftig poeder, ik zou het uitstrooien op de kaas waarvan op onverklaarbare reden de gaten steeds dichter bij elkaar kwamen te liggen. Deze Mus Musculus uit het geslacht van kleine knaagdieren met spitse snuit en onbehaarde staart had het verbruid. Compleet verbruid! Oh neen, niet de aldoor slinkende Kolummer, en de berustende, overmatige bescheidenheid van mijn kater deed mij in toorn ontsteken. En wanneer jullie dachten dat het hersenschimmen waren, die met een stellige zekerheid bij een delirium tremense worden gezien, dan hebben jullie het echt mis. Wat mij zo buitenzinnig geraakt had, waren de gevierendeelde pagina's van de Camera Obscura, die een val had gemaakt vanaf de bovenste plank van mijn boekenkast. In de donkerte van mijn studeervertrek, waarin de lichtstralen slechts door één klein raam naar binnen vielen, projecteerde zich het beeld van het buiten de boekenkast gelegen voorwerp: de Camera Obscura van Hildebrand.
'Het was één ure. Nu, alle welopgevoede dingen hebben hun gestelde tijd. De nachtegalen komen in 't voorjaar de vinken en lijsters in 't najaar; de zon schijnt bij de dag, de kaars bij avond, en de maan bij nacht. Zo is het ook met de mensensoort.'
Het stond op één der snippers die naast de Camera lag. 'Een onaangenaam mens in de Haarlemmerhout' wist ik meteen. De andere snipper onthulde:
'.... dat maakte dat ik met hem niet op mijn gemak was; iets lastigs impertinent, in één woord iets volmaakt onaangenaams.'
Als immer haarscherp tekende Nicolaas Beets met deze tekst op de snippers mijn gevoelens. Volmaakt onaangenaam! Het bewijst maar weer eens hoe het succes van de 'Camera' stand houdt en zich tot in onze dagen voortzet.
Euphorbia lathyris, desnoods gestampte muisjes. Een camera standpunt of een vertekend beeld? Bestond er iets menselijkers, dan mijn woede om een Camera Obscura verslindende muis?
'Maar misbruikt uw kracht niet. Spot niet, kwelt niet, vernedert niet, dooft niet uit. Geen gevangenhuis, geen tuchtcel, geen schavot, geen kaak, geen draaikooi, geen beestenspel.'
Gehoorzaam aan Hildebrand plakte ik de snippers aaneen, waarvan er tot mijn verbijstering één ontbrak.

Nisse, mijn onopvallende huiskabouter

In deze inleiding wil ik jullie kennis laten maken met Nisse, mijn onopvallende maar o, zo nuttige huiskabouter. Hoewel hij er niet echt content mee is dat ik zijn aanwezigheid aan de openbaarheid prijs geef, wil ik er toch iets over vertellen. Dat komt zo: Een paar weken geleden vertelde een kennis dat ze twee dagen van huis was geweest om in Antwerpen met een vriendin te gaan shoppen. Toen ze wegging stond haar ontbijttafel nog gedekt. Geheel verdiept in de krant was ze de tijd vergeten. Voor ze er erg in had stond haar vriendin voor de deur en stapten zij, zonder zich nog de tijd te gunnen om de boel op te ruimen, samen in de auto. Eenmaal thuis gekomen, vertelde ze, was de ontbijtboel van tafel en lag de krant keurig opgevouwen op de salontafel. 'Snap je dat nou, het lijkt wel of ik kabouters heb,' zei ze lachend. Ik lachte met haar mee. Wat een veronderstelling! Maar onderweg naar huis gaf het mij wel te denken. Ook bij mij thuis gebeurt er de laatste tijd van alles waar ik niet één, twee, drie een oplossing voor heb. Bij mij blijkbaar geen 'opruimkabouter', maar een regelrechte 'rotzooischopper'. Een insluiper uitsluitend dacht ik aan muizen. In zo'n dijkhuis midden in de polder geen ongewoon fenomeen. Maar toen ik 's avonds in het donker thuis kwam, gebeurde er iets vreemds....